ह्या गारठलेल्या हॉलमध्ये
ओठांवरून जीभ, हॉलभर नजर फिरवत
एक एक शब्द कोरतोय कवी
कवीला खात्रीय
जे न देखे रवी ते आपल्याला दिसतंय
आपण जे खरडलय कागदावर
तेच तर उमटलेलं मेंदूत
आणि जे आणि जितकं उमटलेलं
तेच तर आपल्याला समजलय.
त्यापेक्षा वेगळं समजावं असं या जगात आणखी कायंय?
आणि या जगापेक्षा आणखी वेगळं जग
असण्याची काय शक्यताए
आपल्या मेंदूच्या आकारात फिट्ट बसलेल्या या कवितेत
शब्द जे या हॉलमधल्या थंडीत
गारठलेल्या इतर मेंदूंच्या आकारात फिट्ट बसताएत
कवीला वाटतं आपण कोरतोय
एकेक शब्द
ह्या हॉलमधल्या गारठलेल्या नास्तित्वावर
आणि कवीच्या तोंडून शब्दाऐवजी
बाहेर पडते अविर्भावाची वाफ.